supakij's profile:pulile :l'.^l:PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
:pulile :l'.^l:*Just leave a Legacy!? April 26 *issue III ก่อนจะเข้าเรื่องขอคอมเม้นท์เกี่ยวกับบล็อคก่อนหน้านี้หน่อย! ...นี่เข้าใจอะไรกันผิดรึป่าวเนี่ย!? แอบบงง แต่ก็เอาเห๊อะ เรื่องมานแล้วมาแล้วอ่านะ ก็อย่าไปพุดถึงเลย จริงๆไม่อยากเขียนอะไรที่เป็นความลับอย่างงี้เลย จริงๆเขียนให้อ่านแค่บางคน(แต่ก็...อ่านะ) แต่ก็แอบขำตรงผู้ที่เกี่ยวข้องเนี่ย555+ เยอะแยะไปหมดเลยนะ เจ๊ๆเฮียๆทั้งหลาย ขอบจายมากที่มาเม้นให้...โว้วว ดีใจ
พุ่งนี้เราก็จะไปปลดปล่อยความอยากแระ ไปราชพฤกษ์ไง555+ รอมานาน ไม่รุว่าจะไปกันเยอะรึป่าว ถ้าไปเยอะจะสนุกมาก แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะไปค้างต่อที่บ้าน"The official supporter(ถูกป่าววะ)"ได้รึป่าว ยังไม่ขออนุญาติท่านแม่เลย ยังไงก็จะลองดูละกัน^^
หลายคนบอกให้เราเขียนไอ้นี่เร็วๆ อยากลำลึกความหลัง โอยย ขอสารภาพจิงๆอะ เราจำได้เฉพาะม.4 555+ส่วนใหญ่อ่ะนะ ม.5จำอะไรไม่ได้เลย จิงๆ ไม่รู้ทำไม แต่ยังไงก็จะลองนึกๆละกัน ว่าแต่คราวที่แล้วเขียนถึงไหนแล้วว้า งงแดก! เรื่องมันอาจจะมั่วๆ เละๆเทะๆหน่อยนะ ถือว่าอ่านเล่นๆแก้เซ็งละกัน
>>อื่มมม ในที่สุดก็ถึงช่วงกีฬาสีครั้งแรกในเตรียมอุดม!
พวกเราก็แอบรู้สึกตื่นเต้นนิดๆ(ตรงกลัวโดนขึ้นแสตนด์เนี่ย!?)
โถ่ ไอ้เลว!
อ่านะ แบบหาทุกทางที่จะไม่ต้องไปขึ้นแสตน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรย เราเนี่ยแหละ โฮะๆ ตัวดีเลย
อ้างพี่สตาฟแหลก
"ผมเป็นนักกีฬาบาสคับพี่!? + แววตาหมาน้อยน่าสงสาร" (wow)
"ผมเป็นนักวอลเลย์ด้วยนะคับ จิงๆ ไปถามเลยๆ"
"ผมเดินพาเหรดอีกนะพี่ โห่ ทำไรตั้งเยอะตั้งแยะ เนี่ยๆ ถือป้ายเนี่ย"
ข้ออ้างสารพัดสารเพจิงๆ สุดยอดเรย555555+
แต่เราก็ไปซ้อมจิงๆนะ ทั้งบาส วอลเลย์ +ถือป้าย (แค่รอดแสตนก็พอ...เลว)
อยากบอกว่าบาสเป็นอารายที่เซ็งมาก
ไอ้พวกรุ่นพี่นี่ไม่บอกกันเรยว่าไปซ้อมที่ไหน ยังไง
แล้วก้เอาเพื่อนลงหมดด้วยกัน
ผลเป็นไงล่ะ
ตกรอบแรกไง!? ย้ำ ตกรอบแรก!
แต่เราก็ไม่ได้โกรธตรงที่ไม่ให้เราลงนะ
แต่เซ็งตรงที่ไม่มีบอกกันมากกว่า เรายังไม่ได้คัดตัวเลย
เอาเห๊อะ! เรื่องมานนานมาแล้ว จิงๆก็ไม่ได้โกรธอารายขนาดนั้นหรอก(พูดให้เวอร์ไว้)
อื่มม.. แต่วอลเลย์นี่ก็โอเลยนะ 5555+
ไปซ้อมสนุกดีอะ
ตอนนั้นเราใช้วิทยายุทธที่ได้เรียนมาตอนม.3ผ่านการคัดตัวมาได้
แต่ก็ยังเล่นแบบงูๆปลาๆ "กูจะตบเฮ้ย เซ็ทๆ!!"
"เซ็ทดีๆซิวะ ไอ้คณิน"
ด่ามันอีก555+ แล้วก็ยืนขำที่มันเซ็ทไม่ได้เรื่อง
ขำว่ะ ตอนนั้นมีใครมั่งนะ
รู้สึกจะมีเรา ไอ้น้องหนิน ไอ้อั๋น ไอ้คิด(รึป่าว) ฮั่น(รึป่าว) ลืม!
จิงๆวอลเลย์เป็นอะไรที่เราชอบมากอย่างนึงเลยอะ ถ้าเล่นกันเป็นแล้วสนุกโคด
คิดถึงเรื่องวอลเลย์ก็นึกขึ้นมาได้ว่าม.5เรียนวอลเลย์กับ...
อาจารย์จักรพล มุขแป้ก(ไม่ใช่นามสกุล)
เอ ชื่อถูกป่าววะ
" ไค่ใจเม้า นักเรียน "
ไม่รู้ที่บ้านเปิดตลกคาเฟ่รึป่าว ถ้าเปิด...
...ก็จะไม่ไปดู 555+
แต่ก็ใจดีอะ ชอบๆ
ที่จะพูดคือ จำตอนที่เค้าให้เล่นทีมได้มะ555+
ขำโคด
จำไม่ได้ละว่าทีมเรามีใครมั่ง มีนุ่นมั้งหรือใครเนี่ย
จำตอนแข่งกะทีมปุยฝ้ายได้ดีเยี่ยมเลย555+
เป็นแมทช์ที่ต้องการเพียงแค่
"ลูกเสิร์ฟ"
อย่างแท้จริง
เราแอบรู้สึกผิดด้วย ที่เสิร์ฟลง ติดต่อกัน 555+ ดูเหมือนเก่งโคด
แต่ก็คงไม่ซีเรียสกันมั้ง (รึป่าว)
พูดถึงวิชาพละต่อก็ต้องคนนี้เลย
"หม่ำ" The Man
ไม่รู้ว่าหม่ำยังไง!?
ปามานเด็กทารก "หม่ำๆ"รึป่าว
เอ๊ะ หรือ "หม่ำ จ๊กมก"
หรือ"หม่ำมี๊"
ที่พุดมาไม่ใช่เลย เพราะเค้าคือ
"หม่ำ The cassanova"
"อ่าว เดี๋ยวปล่อยให้เล่นทีมกันนะ"
"เย้ๆๆๆๆ" ปันยาอ่อนว่ะ
แล้วหม่ำก็มาดูพวกเราเล่นกันนานมาก
(เป็นเวลา4คะแนน ไปกลับ)
"เฮ้ย แม่รงดูหม่ำดิ" เราบอก
"โหย แม่ง ไรวะ ดูแต่ผู้หญิง" คณินsaid
"แม่งม่อห่าๆ" หลายคนเสริม"
555+ อย่างที่รู้กันอะแหละ แรงไปป่าวเนี่ย
ก็พูดกันขำๆนะ อย่าซีเรียส
*งสัยเขียนบล็อคนี้เสร็จต้องไปทำบุญล้างบาปแล้ว555+
มีอีกคนคือไพศาล...แต่เอาไว้ก่อน!
เอ ถึงไหนแล้วเนี่ย มั่วไปหมดแล้ว
อืมม ก็ช่วงนั้น ห้องเรารู้สึกจะขึ้นแสตนกันหมดเลยอะ
มีแต่ไอ้พวกข้ออ้างนักวอลเลย์เนี่ยแหละ
บางคนนี่ลงก็ไม่ได้ลงนะ 555+ล้อเล่น
แต่บางคนก็ได้ลง 2นาทีสุดท้าย - -!
อื่ม แถมบางคนโดนขึ้นแสตน 555+
เพื่อนๆแต่ละคนซ้อมแสตนกันอย่างเหน็ดเหนื่อย
ในขณะที่พวกเรานักวอลเลย์
......................
เล่นปิงปองกันในห้องอย่างสนุกสนาน
5555555+ เลวแล้วต้องเลวให้ถึงที่สุด
พอมาตอนหลังก็รู้สึกผิดมากๆ แล้วก็หาย
"เฮ้ย เค้าซ้อมแสตนกัน มาเล่นปิงปองเนี่ยนะ"
"อืมดิ"
"เออ แมร่ง... เล่นด้วยดิ"
เพื่อนแท้จิงๆ!!
จำได้ว่าตอนที่ซ้อมขึ้นแสตนด์กันจิงๆ มีรูปนึงฮามาก
เป็นรูปมนุษย์ต่างดาว ใส่หมวกสีม่วง
ไอ้คิด 5555+
ฮาแตกจิงๆ หน้ามันไม่เหลือร่องรอยเดิมแล้วเนี่ย
ไม่รู้จำได้ป่าว นึกออกก็คงก๊ากเองแหละ
(เด๋วขอพับลิชก่อนนะ กลัวเน็ทเน่า...ซะงั้น)
March 18 Issue II เฮ้อ แป๊บๆก็ผ่านมาแล้วกับ 2สัปดาห์กว่าๆที่แสนเรื่อยเปื่อย รู้สึกว่าชีวิตไม่ค่อยมีคุณค่า น่าเบื่อรุนแรงอย่างที่สุด เป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งเซ็ง เศร้า เหงา ซึม แล้วก็แสนจะกังวลกะผลสอบ ก่อนที่จะเข้า IssueII ก็ขอระบายออกมาดังๆหน่อยละกาน ห่ะๆ
"อยากเจอคุณบอสอ่ะ TT(ซะงั้น)"
"อยากเจอเพื่อนๆด้วย"
แล้วก็ "อยากไปราชพฤกษ์โคตรๆแร้วแสด" ฟางรีบจัดการทีเดะ!
555+ วันๆนี่มันไม่ค่อยได้ทำไรเลยอ่ะ ตื่นมาก็เกือบ10โมงแร้ว ข้าวช้าวนี่กลายเป็นข้าวเที่ยงไปโดยปริยาย นอนอ้วนดูทีวีอยู่แต่ในบ้าน อากาศก็ร้อน วันๆนับเรื่องที่ทำได้เลยอะ ซึ่งก็ไม่เคยเกิน10เรื่อง โอ้วว มานช่างย่ำแย่อารายอย่างนี้ แต่เราก็พึ่งมาค้นพบว่า เรารู้สึกใจเย็นลง(เอ๊ะยังไง) เจรงๆน้า สงสัยแก่แล้วมั้ง หรือไม่ก็ด้วยความที่วันๆไม่ค่อยทำไร ปล่อยเวลาให้เดินผ่านไปเรื่อยๆ ก็เลยใจเย็นลง(รึป่าวนะ)
>>ความเดิมจากตอนที่แล้ว: ลืมแล้วแฮะ ขี้เกียจกลับไปดู ช่างมานเหอะ
อ่อช่าย...หลังจากนั้นก็เป็นการสอบforI เป็นครั้งแรกนี่นา
ห้องเราโชคดีมากๆเรยที่ได้สอบทีหลัง (รู้ๆกานอยู่)
ด้วยความอินโนเซ๊นท์ เรานี่อึ้งมาก "โห เตรียมอุดม"โรงเรียนอันดับหนึ่งของประเทศ
ไม่อยากเชื่อว่าจามีโพยปลิวว่อนกันขนาดเน้ 555+
...สุดท้าย!
คนอุดมการณ์อย่างเรา(555+) ก็ถูกความมืดครอบงำตั้งแต่นั้นมา
แล้วมานก็ทามให้เราได้เคมี 8/10 (โห ขนาดมีโพย)
อาจารย์ทัศนีย์ผู้ซึ่งกล่อมเราด้วยถ้อยคำสะกดวิญญาณพี่โจ๊ดทุกวันๆอย่าง "เรารักเคมี"
ถึงกับโกรธแน่ะ55+ เนื่องจากแอบรู้ว่ามีโพย คิดแล้วก็ขำดีเนอะตอนนึกหน้าอาจารย์โกรธ(เอ๊ะยังไง!?)
จากนั้นห้อง814 ก็มีแต่ความบันเทิง เหมือนที่พี่มุ่งได้กล่าวไว้
"อ่อ 814 มันวิดบันเทิงน้อง"
หรือจะบันเทิงกันแต่พวกเราหลังห้องหว่า
วันๆเล่นกันบ้าบิ่นมาก555+ คุยกันแบบไม่มีเกรงใจอาจารย์
เอ้อช่าย คิดถึงอาจารย์พิบูลย์ศักดิ์มากๆอะ555+
"พี่แก๊ก" นี่สุดยอดเรย คงจำกันได้
นึกเรื่องนี้ทีไรก็ขำทุกที
วันนึงก่อนคาบอาจารย์ ก็มีการแกล้งเพื่อนเกิดขึ้น
เพื่อนโชคร้ายผู้นั้นก็คือ ไอ้ดิ๊บ , ตืด , พี่โต ฯลฯ นั่นเอง
พวกเราก็แกล้งมันโดยการเอาเก้าอี้มันไปซ่อน
555+ รู้สึกมันจะไปห้องน้ำมามั้ง เข้ามาก็เดินหาเก้าอี้ตัวเอง
เดินหาอยู่จนอาจารย์พิบูลย์ศักดิ์เข้าสอน มันก็ยังเดินหน้าตาเช๊ย
หันมาถามว่า "เฮ้ย เก้าอี้กรูไปไหนวะ" ด้วยสีหน้ายิ้มๆแบบอารมณ์คนโดนแกล้ง
"ไม่รู้" เม่าsaidด้วยสำเนียงกวนทีน
หาไปหามา เมื่อเหลือบไปมองที่หน้าห้อง "เก้าอี้นั่น" ดิ๊บนึกในใจ
รอยหยักยั้วเยี้ยในเซเรบรัมสั่งให้มานเดินไปเอาเก้าอี้ตัวนั้น
"กรูรอดแร้วโว้ย"
.......................
เมื่อกำลังจะหยิบออกไปไม่ถึง3ก้าว
"เธอทำอะไรน่ะ?"
"เอาเก้าอี้คับ"
"อ่าว แล้วครูจะนั่งหนายอา" พี่แก๊กพูดด้วยสีหน้าแสนฉงน ฉงาย ฉงิม พร้อมกับยักคิ้วเล้กน้อยอย่างอินโนเซ๊นท์
ดิ๊บอึ้งไปซักพัก
เพียงชั่วอึดใจ ก็ได้บังเกิดเสียงประหลาดแต่ฟังแล้วคุ้นๆขึ้น!!
"อะเห่ะ อะเห่ะ อะเห่ะ ๆๆๆๆๆ"
อาจารย์พิบูลศักดิ์ขำออกมาดังมากคับท่าน
จากนั้นทั้งห้องก็ตกอยู่ในภวังค์ของความ "ฮาแตก"
โอยไม่ไหวแร้ว เล่าออกมาอาจไม่ฮาเท่านึกภาพนะเนี่ย แค่นึกถึงหน้าอาจารย์ก็ไม่ไหวแร้ว(ขอโท้ดค๊าบ)
หวังว่าทุกคนคงจำเสียงหัวเราะของพี่แก๊กกันได้นะ โฮะๆๆ โดนใจจิงๆ
คะแนนสอบforแต่ละคนดี๊ดี ไม่เหมือนเราเรย
จากนั้นก็สอบsum ครั้งแรก
ตอนทำฟิสิกส์เรานี่เครียดมากอ่ะ แบบทำไม่ทัน+ทำไม่ได้ 555
โชคดีที่เขียนกราฟเส้นตรงถูก
แต่ก็ได้ 22/30 TT
จำได้เรยอ่ะ อาจารย์คนนึงบอกเราตอนเก็บข้อสอบว่า "ไม่เป็นไรนะนักเรียน สอบครั้งแรกก็อย่างงี้แหละ"
รู้ป่าวว่านั่นเป็นคำพูดที่ช่วยได้มากจิงๆอ่ะ ซึ้งเรย
เราจำอาจารย์คนนั้นไม่ได้แระตอนนี้ จิงๆลืมหลังจากนั้น2วัน แหะๆ
อืมช่าย ข้ามเรื่องนี้ด้ายงายเนี่ย
คือตอนแรกๆที่มาอยู่ที่เตรียมอ่ะ(หมายถึง4-5วันแรกๆ) เรารู้สึกแย่มั่กๆ
ไม่เหมือนที่เราคิดไว้โดยสิ้นเชิง อารมณ์ปรามาณอยากกลับโรงเรียนเก่าเรยนะ
อื้ม สารภาพเรยว่าไม่ถูกชะตากับเพื่อนแต่ละคนเรยอ่ะ ยกเว้นพวกบด.กะไอ้พวกบ้าๆ(จิงๆเราก็บ้า)
แต่พอผ่านช่วงนั้นมาได้ รู้สึกhappy มากๆ ^^
กลับมาสู่อนาคตของอดีต คะแนนsum ห้องเราสูงโคตร
ไอ้กริด สังคมกะพระพุทธ ได้30เต็มหมดเรย ไอ้ทุเร้ด
จำได้แม่นมาก เพราะเราได้น้อย
จำคะแนนคนอื่นไม่ได้แระ จำได้แต่ของเรา แต่ไม่บอกหรอก ฮ่าๆ
อ่า มีอีกเรื่องนึก จำตอนแป้งเปรม มาห้องเราได้ป่ะ
555+ ตอนแรกเราก็เหนแป้งแว๊บๆผ่านไปผ่านมาหน้าห้อง ก็เริ่มรู้สึกเอะใจ
ใครมาซุ่มแถวหน้าห้องเราหว่า
จากนั้นอาจารย์สุทัศน์ก็มาแนะนำ แล้วก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นว่า
"เปลี่ยนเป้าหมาย"
555+ ขำมาก ตอนแรกเรานึกว่าเป็นไอ้หมิง เพราะมันยืนหัวโด่อยู่คนเดียว ประมาณว่าเบิ่งเต็มที่
ขำว่ะ ไอ้หมิงหน้าโคตรหื่นเรย แต่พอมารู้ทีหลังว่าเป็นไอ้เปาก็งงๆ
...จากนั้นมาก็หายงง(หึหึ ไอ้เปา)
วันที่เรารู้สึกประทับใจมากๆเรย เจรงๆก็คือวันกีฬา814
555+ ไม่อยากจะเชื่ออะ ว่าทุกคนจะออกมาเล่นกีฬาหน้าห้อง
ขนาดเต้นยังออกมาตีแบด
ไม่รู้ว่ากลุ่มผู้หญิงคึกอะไรขึ้นมาแฮะ โอ้ว ประทับใจ 555+
ประหลาดมั้ยเนี่ยเรา
แล้วก็มีวันนึง เป็นบ้าไรกานไม่รุ อยู่กันดึกดื่น จำไม่ได้แร้วว่าทำไมถึงอยู่
มีเรา ไอ้อั๋น ไอ้ธิ ไอ้คณิน ปุยฝ้าย ปุ๋ย(เอากับเค้าด้วย555) จิ๊ก ไอ้เม่า ฟอย
แต่ละรูปนี่ฮาแตก โดยเฉพาะรูปที่ไอ้เม่าดึงกางเกงขึ้นมาถึงหน้าอก ฮาอย่างแรง (เอาไว้จะลงให้ดู)
อืม วันนั้นมันส์มากเรยย แถมมีรูปถ่ายติดวิญญาณด้วย (โอ้วว แสงประหลาด)
ไม่แน่ใจว่าช่วงนั้นมันกีฬาสีรึป่าวนะ
แล้วก็งงจิงๆว่าทำไมไม่รีบกลับบ้าน แต่มานั่งถ่ายรูป
เอาไว้มาพูดถึงกีฬาสีกับอีกหลายๆวันแสนประทับใจใหม่นะ ตอนนี้นึกอะไรขำๆไม่ออกแระ (ห๊าวววว)
"หรือแค่ขำๆ"
>>To be continue
February 13 แฟ้มลับ ISSUE1...วันที่ใจเธอเจ็บช้ำ...
วันที่เธอเสียใจ
วันที่เธอท้อแท้ทุกอย่าง
และอาจมองไม่มีแม้ใคร
...วันที่ใจเธอโหยหา...
อยู่เพียงลำพังกับคราบน้ำตา
บอกให้เธอได้รู้ว่า
ฉันมองอยู่ไม่ไกล
...วันที่เธอหกล้ม...
วันที่เดินพลาดไป
วันที่เธอมองทางข้างหน้า
และไม่รู้จะเลือกทางไหน
...วันที่มองบนท้องฟ้า...
มีแต่หมอกเมฆฝนบังตา
อยากจะบอกให้รู้ว่า
"ฉันมองอยู่ไม่ไกล"
"รักแท้"
ที่ไม่ต้องการสักข้อแม้
เมื่อไรที่เธอต้องพ่ายแพ้
ฉันจะเตรียมรักให้
และวันใดที่เธอนั้นเจ็บจนอดทนไม่ไหว
จะมีฉันยืนข้างๆเธอ
ฉันจะคอยใกล้ๆเธอ
จะมีฉันยืนข้างๆ..."เธอ"
"เสมอไป"
*เคยสงสัยมั้ยว่าวันไหนเป็นวันที่มีความสุขที่สุด!?
หลายๆคนก็อาจมีคำตอบแตกต่างกันไป
แต่สำหรับเรา
วันที่เราได้ไปโรงเรียน ได้เจอเพื่อนๆที่เรารัก
"เป็นวันที่มีความสุขที่สุด"
ต่อจากนี้ไป
วันที่เราได้ไปโรงเรียนจริงๆคงไม่มีอีกแล้ว
วันที่ได้เจอเพื่อนๆ
ได้ทำอะไรร่วมกันเหมือนแต่ก่อน
คงไม่มีอีกแล้วสินะ
เรายังจำวันแรกที่ได้เจอทุกๆคนได้อยู่เรย
วันนั้นเปนวันมอบตัว นึกถึงตอนนั้นแล้วก็ตลกดีเนอะ
แต่ละคนดูท่าทางเป็นเด็กเรียนมากๆ เงียบ+เรียบร้อยสุดๆอะ
จนกระทั่งเราได้ยินคนข้างๆพูดว่า
"นาย นาย"
"นายชื่ออะไรเหรอ? เราฮั่นนะนาย"
"อ่อ เราภูมิๆ 555+"
(ไม่รู้เปนไร พอบอกชื่อตัวเองไป ต้องมีคนถามใหม่ทุกที)
คิดแล้วก็ตลกดีเนอะ เป็นประโยคที่ฮิตมากเรยตอนนั้น
แล้วว่าที่เพื่อนอีกคนนึงก็เดินเข้าห้องมา
หน้าตาดูเรียบร้อยสุดๆ ผมเรียบแปร้ เป็นมันวาว ผิวค่อนข้างคล้ำ-
แต่งกายสุภาพเรียบร้อย หุ่นกำยำลำสัน(สังเกตจากเสื้อที่ฟิตเปรี๊ยะ) เดินท่าทางเอ๋อๆเข้ามา
"เฮ้ยคิด" เม่าsaid
และนั่นก็คือวันที่เรารู้จักไอ้คิดวันแรก คนที่แสนจะเรียบร้อย ไม่ค่อยพูดค่อยจา
แต่หลังจากนั้น 2สัปดาห์...
ก็กลายเป็น
"คน ละ คน"
(ยังกะสวรรค์กลายเป็นนรก Oh My God!)
แอบยอมรับจิงๆว่าตั้งแต่วันมอบตัว พวกเรานี่สอดส่ายไปทั่วเรย จ้องแต่จะหาคนน่ารัก(ผู้หญิง)
พวกกลุ่มเรานี่ก็แอบเซ็งเรย(เพราะห้องเราไม่มี) 555+
แต่อย่าพึ่งเสียใจนะ เพราะเราก็พึ่งมาค้นพบทีหลังว่าห้องเรามีแต่คนน่ารัก^^
555+ แก้ตัวซะงั้น
*...ในที่สุด ก็เปิดเทอม เป็นวันแรก
เปนวันที่ ตื่นเต้น แปลกมากเลยย^^
ตั้งใจว่า จะไปเช้าสุดๆ ไปจองที่นั่ง (ถึงเกือบ 7โมงครึ่ง)
พอถึงฝั่ง ก็กินน้ำฝรั่ง กะมันเผา (ไม่เกี่ยว)
โชคเข้าข้าง เดะบด. ก็พวกเรา
เพราะมี ที่ว่าง 3ใบเถา พอดิบดี
พอเหอะ!!
...แต่พวกเรา คนจน ไม่ท้อใจ
และจะไม่ ก่อmob ประท้วงแมร่ง
พอเหอะ - -!
อื่ม ก็เปนอันว่าพวกกลุ่มเราได้นั่งด้วยกัน
ไอ้อั๋นก็นั่งข้างๆนุ่น(ซึ่งแอบกลัวอิทธิพลมาเฟียเดะบด.)
จิงๆตอนนั้นเราไม่รู้เรยนะว่าทุกคนกลัวกลุ่มเราขนาดนี้ 555+
ตอนเราออกไปแนะนำตัวก็ดูปกติดีนี่หน่า
ถึงแม้เราจะเอ๋อๆ อ้ำๆอึ้งๆแถมลืมพูด"ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค๊าบบ"เหมือนในหนังญี่ปุ่นก็ตาม
เฮ้อ ไอ้อั๋นนี่ก็ทำปากกาตกบ่อยเหลือเกิน ตกทีนุ่นก็สะดุ้งที
สะดุ้งจนกลายเป็น
"หมูดุด"
(เกี่ยวโคตร)
อื่ม ตอนนั้นเราก็ไม่ค่อยกล้าคุยกะพวกผู้หญิงเท่าไหร่นัก
ไม่รู้ดิ ก็แต่ละคนดูเงียบๆไงไม่รุ แทบทุกคนเลย แถมไม่ทักเราด้วยTT
โกรธนะเนี่ย
ที่จำได้วันแรกๆรู้สึกเราจะคุยกับบุ้งกะลูกตาลมั้ง(ระหว่างทางไปตึก9) รึป่าว!?
รู้สึกจะคุยกันประมาณ 3-4ประโยคสั้นๆ555+
เอ้อช่าย จำพัชรดลได้ป่าว โคตรขำเรย นั่งกะไอ้อั๋น
ไอ้อั๋นนี่ก็โคตรข่มเค้าอ่ะ 555+(ยิ่งกลัวอยู่)
จำได้ว่า pretest ภาษาไทยครั้งแรกเค้าได้ 8/10แน่ะ
ส่วนพวกเราได้ 6/10
จำได้ไงวะ - -!
...และแล้วก็มีการเลือกหัวหน้าห้อง และกรรมการห้อง
"อ่าว มีใครจะเสนอชื่อเพื่อนมั่งม๊ายย" อ.สุทัศน์said
ผ่านไปซักแป๊บ ก็มีคนนึงเดินออกมา
เราคิดในใจว่า
"ใครวะ แมร่งโคตรแอ๊บเรยว่ะ ชื่ออะไรเนี่ย สมาธิเหรอ 555+ชื่อแปลกโคตร ดูเอ๋อๆชอบกลแฮะไอ้นี่"
แล้วก็แอบขำๆมัน
ใครเป็นคนเสนอมันวะ!?
รู้ทีหลังว่าคนข้างๆเสนอ ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อน
"นายวทัญญู ยี่หลัก" หรือ ว.ยี่หลัก
สุดยอดนักกล้าม 555+ จำได้ว่าเถียงกะขนุนเรื่อง"กล้าม"อยู่บ่อยๆ
ไอ้บูม กรูจาไม่ลืมเมิงเว้ย(โดยเฉพาะชื่อ) แสด
ประเด็นสำคัญที่จะพูดคือ ไอ้คิด
ต้องขอบอกว่าคนเราห้ามดูที่รูปลักษณ์ภายนอกอย่างแท้จิง
ไม่ได้หมายถึง อย่ามองคนที่ภายนอกไม่ดีว่าคนเลวนะ
แต่หมายถึง
อย่ามองคนที่ภายนอกดูดีว่าเป็นคนดี (งงว่ะ)
555+ วันแรกมานี่ก็โคตรจาเรียบร้อย พูดจาไพเราะ ดูเชื้องเชื่อง
จำได้ว่ามันไปกะกลุ่มเราบ่อยๆ ตอนรับน้อง แล้วก็ตอน โดดรับน้อง(ประจำ)
นานเข้าๆ
ความจริงเริ่มปรากฏ!
มันเปลี่ยนไปคับท่าน
ไม่ได้เปลี่ยนเป็นกระเทย แต๋ว กระทวย เกย์ ฯลฯ
แต่เปลี่ยนไปเป็นคนบ้าระห่ำ บ้าเลือด บ้าพลัง บ้าทุกอย่างที่บ้าได้
"สุดยอด" มันทำได้ไง
555+ น่าปลื้มจิงๆ เพื่อนแต่ละคน
โปรดติดตามตอนต่อไป->
January 07 no title หวาดดีเพื่อนๆ ^^! วันนี้เซ็งๆก็เรยมาเขียนแก้เซ็ง ช่วงนี้รู้สึกเครียดจังแฮะ มีแต่เรื่องไร้สาระน่าปวดหัว เฮ่อ จนวันพฤหัสเราไม่มีอารมณ์ไปโรงเรียนเรย ไม่รู้เปนไรมากป่าวเรา555+ งานก็เยอะอีกต่างหาก จะสั่งอารายกันนักหนาวิชาสุขศึกษาเนี่ย เราแอบเซ็งมากเรย ไอ้ที่เปนเรียงความเราเลยสปีดเขียนเต็มสูบ 15นาทีเสร็จ(เก่งมั้ยล่ะ!)
พูดถึงงาน เมื่อวันศุกร์ไปท้องฟ้าจำลองกัน เรากลับบ้านนี่แทบสลบคาเตียงแน่ะ รู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก...ขนาดน๊านน555+ จิงๆเราไม่เคยไปเรยนะเนี่ย บ้านนอกจิงๆ ทำไมมันถึงโทรมอย่างงี้เนี่ย เด็กๆเห็นแล้วคงไม่อยากเข้าแน่ๆเรย พี่รุ่ง(อีกแล้ว) บอกกะเราว่า "เค้าน่าจะลงทุนหน่อยเนอะ" เราก็แอบเห็นด้วยอย่างแรง แต่ก็หนุกดีนะ เมื่อวันศุกร์อ่ะ อยากบอกว่า10บาทค่าตั๋วนี่คุ้มโคตรๆ ไปได้ตั้งหลายที่แน่ะ!? แถมได้เห็นอะไรๆตั้งหลายอย่าง ขำม้าน้ำตอนมันดิ้นแด่วๆอะ น้องหนินชอบใจใหญ่เรยนะ(แอบนินทา) แถมนุ่นก็ได้ชื่อใหม่ด้วย "หมูดุด"ไง
หุหุ อยากไปวัดปทุมฯอีกอ่ะ สัปดาห์นี้เพื่อนๆจะไปกันรึป่าว!? รู้สึกดีมั่กๆ ไปแล้วหายเครียดเลย ไปกันอีกนะ(ชวน) โอย รู้สึกว่าเขียนแบบไร้ประเด็นจิงๆ มั่วไปมั่วมา เอ้อช่ายๆ ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนๆที่ติดทุนด้วยนะ คุณทำชื่อเสียงให้กับห้องเราอย่างมากมาย ดีจายด้วยเจรงๆ เก่งมั่กๆ ดังแล้วอย่าแยกวงนะเว้ย!
แอบอู้มานานละ ได้เวลาไปอ่านหนังสือซะที ยางๆไงก็สู้ๆละกัน ทุกคน!(T T) สู้ๆด้วย จังกึม เป็นหมอให้ได้นะ 555+ วันจันทร์เจอกานน^o^
December 31 Happy New Year na! หวัดดีค๊าบเพื่อนๆทุกคน หลังจากที่ทุกคนรอคอย ในที่สุดเราก็ได้เริ่มทำspaceของเราซักที^^ จริงๆอยากทำมานานแล้วล่ะ แต่ขี้เกียจ - -!ซะงั้นเลย วันนี้ก็ได้โอกาสแล้ว ก่อนอื่นก็ต้องขอ Happy New Year2006 !ก่อน ขอให้ปีใหม่นี้มีแต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิต มีความสุขกันทุกคนนะ แล้วก็ขอให้เอ็นท์ติดกันทุกคนด้วยล่ะ สำหรับใครบางคนที่เอ็นท์ติดแล้ว (น่าอิจฉาเจรงๆ) ก็ขอแสดงความยินดีด้วยน้า*
พอปีใหม่ยิ่งใกล้เข้ามาทุกทีเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจยังไงไม่รุแฮะ >"< หลายๆเรื่องเลยอะ อย่างเรื่อง onet anet ที่ใกล้เข้ามา(อีกแค่ไม่ถึง 2เดือนเอง ฮือๆ TT) ฮึ่ย...ต้องสู้ๆไว้ พยายามเข้าๆ! นึกไปนึกมาก็ยิ่งเศร้าจาย นี่ก็แสดงว่าเราเหลือเวลาอีกไม่ถึง2เดือนเองดิ ที่จะได้มาโรงเรียน เจอเพื่อนๆ เข้าแถวเคาพธงชาติ และก็ร้องเพลงปิ่นหทัยด้วยกานน
หยุดๆๆ STOP! เลิกบ่นโอดครวญได้แล้ว " เราต้องไม่พรั่นพรึงต่ออันตูราย " แป้กป่าวเนี่ย - -! อื้ม...สัปดาห์ที่ผ่านมาก็หนักหนาเอาการพอสมควรเลยเนอะ นอนดึกแทบทุกวันเรย แต่วันสุดท้ายนี่เป็นวันปล่อยผีเจงๆ สอบเส็ดก็ไปคาราโอเกะ ต่อด้วยบุฟเฟที่ไดโดมอน (โอวว กินกันจนพุงจะแตก พี่รุ่งนี่ถึงขนาดบอกว่า "กระเพาะเราขยายตั้ง40เท่าแน่ะ" WOW) ปิดท้ายด้วยเกมส์เต้นข้างๆร้าน กล้าไปเต้นได้ไงเนี่ย!? ห๊ะ ถามเราใช่มะ อื่ม ก็ตอนนั้นมันตั้งเกือบสองทุ่มครึ่งแล้วงาย มานไม่มีคนแล่ว ก็เลย...ทามไปได้ ผู้กล้าคนแรกก็คือขนุน จากนั้นก็เรา กฤษณ์ แล้วก็มีปุยฝ้ายไปแจมด้วย อื้มถามไรหน่อย ท่าเรามองจากข้างหลังแล้วทุเรศป่าว 555+ และแล้วตอนนี้เวลา 5ทุ่ม7นาที อีก53นาที ก็จะปีใหม่แย้วว
อื้ม ก็ไม่รู้จาเขียนอารายอ่ะ ไอ้ที่เราบอกว่าจาเขียนถึงเพื่อนแต่ละคนนี่ก็เอาไว้ก่อนละกัน หุหุ วันหลังๆ ถ้าเราเครียดหรือมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เราจาเอามาระบายในนี้อีกนะ (เป็นที่ระบายอารมณ์ซะง้าน) อ่ายางไงก็ Happy New Year ละกานนเพื่อนๆ มีความสุขมั่กๆล่ะ แล้วจามาเขียนใหม่... |
|
|||||
|
|
